, een boek van Jan H. Eekhout
Voorzeker is Pastoor Poncke
zaliger de meest zonderlinge
zielehoeder geweest, die ooit in het goede land van
Vlaanderen zijn bedrijf bedreef. Nochtans is bij de huidige
parochianen
van Damme
de heugenis aan hem
volledig uitgewischt. Zij hebben Pastoor Poncke vergeten, die
van Damme en minder zijn het de breed anderhalve eeuw vormende
jaren, liggend tusschen thans en toen, welke hem in de
vergetelheid hebben doen geraken, dan wel de heftige tijden van
het heden.
Men heeft geen tijd meer in Damme voor het verleden, spijts de
tragische gebrokenheid der stede, nadrukkelijk vermeldend nog
in kerktoren, raadhuis en halle, in huizingen en de bronzen
statue van Jacob van Maerlant, den roem van guldene tijdperken.
Pastoor Poncke is dood en Damme is dood.
Pastoor Poncke is dood en men heeft hem begraven op het kerkhof
achter den ontzaggelijken Lieve-Vrouwe. Wáár echter Pastoor Poncke
werd neerge-bed in de aarde, niemand kan het u
verklaren. Geen zerk, dragend zijn naam en het jaarcijfer van
zijn afreis, valt er te bespeuren. Toch heeft eenmaal de hem toebehoorende
zerk bestaan, een naakte arduin zonder naam, jaargetal
of eenig teeken — gelijk het de uiterste wil van Pastoor Poncke
vergde: — De dood is bedrog, zegde hij, — en geef mij
daarom een leegen steen, want daaronder zal niet ìk liggen, maar