, een boek van Jan H. Eekhout
Nog grauwde
de nacht over Damme
en Vlaanderen.
Nievers roerde er entwat noch leefde er eenig gerucht
te velde en binnen de veste. Damme sliep lijk of het
nimmermeer ontwaken zoude, sliep, schier versmolten
met de duisternis en erin verloren. Alleen den toren van de kerk
had de nacht niet te veroveren vermocht; nachtelijker dan de
nacht stond hij, hoog en druistig en geknot ten top, naar den
maanloozen hemel, alwaar het wemelde van witte werelden, die
de sterren zijn. De klok van het raadhuis klepte, de klanken zinderden
kort uit en het was nadien als ware de stilte niet verstoord
geworden. Een ster versprong, stortte loodrecht in de
westelijke zwarte ruimte. toen was het, dat van den zeekant de
wind aanreed over de vlakten, een zacht ruischen, 'twelk de laag
over de meerschen en akkers zwevende voorjaarsnevelen licht
uiteenwoei — en oostwaarts scheen het een luttel als ving het
donker te zwichten aan.
Maar boven Damme trilden de sterren gelijk tevoor.
Een weêr klepte mager de uurslag van het raadhuis, zweeg. De
wind voerde, pal hierop, een bijkans eendere belklank aan, uit
een dorp entwaar, zwak klinkend. In een popelboom aan de
roerlooze Brugsche vaart hief een merel den kop uit de borstveeren,
dook hem terug in de eigen warmte en een ding, een rat,