, een boek van Jan H. Eekhout
niet van tierelantijnen. God mede is een Baljuw
. God baljuweert
over het Heel-Al. Zoude Hij den Baljuw Hemerijck dan niet herkennen?
En vernaamt gij ervan, dat God den apothekersstiel
bedreef? Daarbij: eenmaal jaarlijks verscheen de Baljuw onder
Gods oogen, bezocht hij de nachtmis van kersttij, teneinde de
geboorte van Christus te vieren, Dien hij voluit heette: den
grootste van alle mannen, die, sedert duizenden van jaren, de
verblinde vlam van hun wezen over de zwarte ster der aarde
hadden doen schijnen.
Aldus peinsde Pastoor Poncke over de kwestie en een zweem dier
sedert lang verworven conclusie doorvleugde hem het brein, terwijl
hij den zuren Apotheker breedelijk wedergroette.
De ezel Socrates wandelde statig voort. Pastoor Poncke prees
diens loopwijze bijster nobel. Op hem zittend ervoert gij het geenszins,
dat gij ruiter waart; hij droeg u gelijk u een uitgelezen zetelstoel
draagt; ge deindet amper en waart bijwijlen genegen het lijf
lavei-zuchtig achterover te hellen en de oogen pleizierig te luiken
en een tukske te snappen, gelijk hij het, een loomen zomerdag in
vroom vertrouwen waagde — op poene van een tuimeling op de
zandbaan.
Socrates had thans het Marktplein bereikt en schreed aan op het
raadhuis. Aldaar, op het bordes, koutte de Baljuw Hemerijck,
gekleed in scharlaken rok en zilverdraadvest met Leuvensche
kruifjabot, met den eerste-schepene Fonteyne, een rondlijvig
manneke in kanariegele slipfrak en lange geruite hooze en hoogen
witten hoed naar Engelsche mode. Poncke bespeurend staakte
de Baljuw het gesprek en wonk.
— Ho, Socrates!, gebood Pastoor Poncke.
Socrates hield stil onder de balustrade. De machtige gebuikte
Baljuw lichtte met zwier den bruinfluweelijnen driekanthoed van