, een boek van Jan H. Eekhout
ken. Elke lach en elk lied geldt den Heer-God een felle beê. Sint Franciscus
zou het u kunnen getuigen. De nachtegaal was ijverzuchtig
op hem, Sanderken
. Beloof mij nu, dat ge…
Sanderkens monkeling
verstierf bereids. Mat zegde hij:
— Gij hebt vlot spreken, Mijn-Heer Pastoor, maar hierbinnen
(Sanderken wees op zijn borst) wroet het bitter. Ik peins somtemets…
Hij brak af, ontweek Pastoor Ponckes blik.
— Tja, Sanderken —, tja… Nochtans, het leven blìjft onveranderlijk
schoon. Ontdek van her de schoonheid van het leven
en in uw hart zal goddelijke wijsheid bloeien.
— Ik, zegde Sanderken zacht, — ik zal ernaar trachten, Mijn-Heer
Pastoor…
— Fiat, Sanderken. Allo, Socrates!
Pastoor Poncke reede de armenwijk door. Behalve eenige slonzige
pagadders, die in de goot speelden en een paar dwalende honden,
vertoonde zich geen ziel in de straat. Zoodra Pastoor Poncke
opdaagde hadden de over hunne halfdeurkens hangende klappeien
de wijk binnenshuis genomen. Pastoor Poncke was een gevreesd
man, gevreesder dan de schoutrakkers. Lijk in een boetsermoen
kon hij het door hem betrapt luilakkend vrouwvolk hard
in het gemoed porren: — Ora et labora.
Bidt en slameurt. Gij
verricht het een noch het ander, terwijl uwe venten hun eigen
voor u in het zweet beulen. Uw huishoud laat gij verkommeren.
De noen-ate, op het allerleste gekookt, is zwijns-ate en gij biedt
haar uwen huisman, sprekend: — Lebber met lust, kerel! Zoodoende
plaatst gij hem op eendere lijn met de zwijnen. Zóó zijt
gij: de schand van mijn parochie en een gruwel voor God. Wilt
gij, dat ik uw schand veropenlijk, met uwe namen erbij, voor het
aanschijn van geheel Damme
? Schrob uwe vloeren, kuisch uwe