, een boek van Jan H. Eekhout
dan, bid ik u, voor Katrijne
… Maar… wat hebt gìj op uw
schaalke, Mijn-Heer?
— Het geringste.
— Héé, wat laakt gij mìj dan? Gij hebt toch uw goesting
geoogst,
Mijn-Heer Spiessens?
De Apotheker neep de lippen tegaar.
Pastoor Poncke ging overeind staan.
— Silentium
, mijne Vrienden!, vergde hij.
De disch verstilde.
— Mijn Vriend en Vriendin! Mijne Vrienden! Den heiligen Augustinus
gedachtig, die zegde, dat evenzeer als men nauwkeurig
acht geeft op de spijzen, welke men gebruiken wil, men
overwegen moet wat men uiten zal, alvòrens men spreekt, taal
ik eerst thans.
Me-Vrouwe Baljuwin, niet genoegzaam valt in u de schranderheid
te roemen, dat gij uwen naamdag viert op den huidigen
dag… na den grootsen Vasten. Bloeiend, Me-Vrouwe, zijt gij
nevens uw aanmerkelijk ouderen gemaal, aangezeten. Ik zeg
„ouderen” — en ik vergis mij. Want de minne des huwelijks
cijfert niet met jaren, doch met Eeuwigheden, nietwaar?
— Eeuwigheden, smaalde Mijn-Heer Spiessens, — Voltaire
zegt…
— Mijn-Heer Spiessens, gij stremt mijn betoog — ik duid u dit
niet te kwade. Totterboord zijt gij vol van Voltaire — en kent
hem nochtans pooverlijk… Ik weet wel: neque enim disputari sine reprehensione potest.1
De Apotheker veerde strak, wilde opstuiven.
— Niet gìj, ìk voer het woord, Mijn-Heer Spiessens, bidde ik u.
Uw Voltaire — weet gij, dat ik hem eerbiedig? Is hìj niet een
man van moed, vermits hij veelal ratelt met de eigen tong, wat