, een boek van Jan H. Eekhout
Men lachte.
Gelijk
een lied loech de Baljuwin
.
— Uw bescheid, Mijn-Heer Spiessens… ?, baste de Baljuw.
De Apotheker schokte met de schouders, monkelde zuur.
— Welnu dan!, zegevierde Pastoor Poncke. — Waarom làcht
ge, mijne Vrienden? Er valt niemendal te belachten. Belacht men
het Eeuwige? Moet ik vóórtspreken?
Stilte keerde.
— Wie de ruimte van het Heelal verstaat, verstaat God — gij
ziet er geen spoor van een rif aan, nietwaar? En nu pleegt Poncke
gemeenlijk eerder te gelooven in wat hij nìet schouwt, dan in hetgeen
hij wèl schouwt, weet ge! Wijden wij een dronk aan de
goddelijke Eeuwigheid! — Ad fundum!1
Hij zette zijn roomer neder.
Zijn stem klom plots:
— Eeuwigheid. Ik wierd haar gewaar buìten mij-zelf, gelijk ik
u aantoonde. Ik had haar tevens altijd waargenomen ìn mij. Juist
zóó, gelijk de zuivere wederzijdsche minne van man en vrouw
haar ervaart —; gelijk gìj, Baljuw en Baljuwin, haar ervoert
sinds het mij was beschoren uwe echtverbintenis uit Gods heiligen
Naam te bezegelen. En zoudt gìj, mijn Baljuw, dan vermogen te
sterven zònder God? Enkellijk de satan beeldt zich zulks in —
niet gìj. Neen, niet gìj.
Ha, hoe gij gebeiden fleurt! De Eeuwigheid wischte den tijd en
schept jeugd. Naar ziel en hart zijt gij, mijn Vriend, permintelijk
zoo pril gelijk uw gade. Ziehier het ontzaggelijk mirakel der
minne, die Eeuwigheid is. Een dronk op deze minne, mijne
Vrienden!
Danke. Zegde ik zooseffens niet, dat ik de Eeuwigheid méde