, een boek van Jan H. Eekhout
Matelijk schommelde Pastoor Poncke
met het hoofd overent
weder en hij had voorloopig geen gedachten.
Het laatste accoord der romance verzinderde.
Efkes waarde er stilte.
Dan klapte de Eerste Schepene Fonteyne bezeten in de handen en
de anderen applaudiseerden met hem. Den Stadsschrijver ging
het hoofd met een ruk achterover. Hij sperde verwilderd de oogen
en klapte opeenen het luidelijkste van al mede. Rijzend zegde
Pastoor Poncke:
— Mevrouw, schóón
vermeen ik de vooiskens van roomers,
lepels, vorketten en telooren, maar ook dìt was waarachtiglijk
schoon. Ik dank u en drink op uwe komst, Me-Vrouwe.
— Bis! Bis!, kreet de Schepene Fonteyne.
De Baljuwin neeg hoofsch van haar clavecijnkrukske, wendde
heur van her naar de toetsenreeks en tooverde een rappe gavotte.
Als zij eindigde opper Mijn-Heer Fonteyne:
— Mijn leeden zijn los en lijk dansree geworden…, indien wij
den Beer eens…
— Patiëntie, Schepene! Alles op zijn tijd! Uw bokaal staat al een
halve stonde ijdel, verwittigde de Baljuw hem.
De Schepene spoedde zich in te schenken.
Ondertusschen had de Baljuwin weder ten disch plaats genomen.
De Stadsschrijver dommelde een beetje, schrok op buiten eigenlijke
reden, spande zich in waak te blijven, mengde zich overnaarstig
in de gesprekken omtrent dingen van politieken aard,
nieuwstijdingen en wat dies meer zij.
— Ik hoorde deez' morgen, wist hij te berichten, — dat in de
Abdij van Maldeghem
, in de Kapel nota bene de bliksem is ingeslagen.
— Slachtoffers…?, vraagde men hem.
De Stadsschrijver ontkende.