, een boek van Jan H. Eekhout
Zij bracht hem heur
hoveken in.
Gold zulks niet een blijzaam begin?
Zij kriepte content:
Wèlgekomen, mijn vent!
Ai, wat hebt gij een haar aan uw kin…
Beer! Beerken!
Och-arme…
De beren dansten.
Rusteloos.
Schepene Fonteyne
zijne tronie zag kreeftrood en glinsterde van
het zweet en zijn paruik schoof weerbarstig op één oor.
Ze vlijde hem pront in haar polk.
Hij snorkte er zoo luid lijk een kolk.
Bagijn hoorde ernaar:
Meende: Ei, dat vaart raar
Met dat heilige paterkesvolk!
Beer! Beerken!
Och-arme…
Mijn-Heer Vercuyck's stem had een geluid alsof er dik lijnwaad
gescheurd wierd en hij lichtte de spitse knieën telkens tot op
navelhoogte en zijn perkamenten aangezichtshuid behield den
van oudschen plooi. De stadsschrijver stampte alsof hij entwat
boosaardigs onder de hielen brijzelen wilde en hij zong met stooten
en snakte naar adem.