, een boek van Jan H. Eekhout
Een droom doodde haar, een schijnlijk booze droom. Het blijkt
de schoonste
der droomen te zijn geweest. Finis coronat opus.
Het einde kroont het werk.
Het nonneke
murmelde.
Pastoor Poncke verliet het huizingske.
Drie dagen later wierd Mieke begraven.
Twee nonnekes van het Sint Jan
sgasthuis verzelden de uitvaar.
Pastoor Poncke brevierde voort door de dagen van oogstmaand
.
De vrucht was binnengehaald, de stoppelgronden vlakten onder
de zonnelucht, in een plots onaantrekkelijke blootte, welke
Pastoor Poncke de vóór-oogstsche kortere tochten hernemen
deed. Hij arriveerde nu weer aanmerkelijk vroeger aan Sanderken Teirlinck's
woon, en sprak telkens langduriger met het snijderken,
in stijgende onrust verkeerend omtrent diens ziel. Maar
elk woord van hem sloeg teloor lijk tegen een botten muur en
Sanderken bleef de gevangene van zijn doffe ellende. En er kwam
van langsom entwat schuws over Sanderken alsof Pastoor Poncke's
bezoeken hem benarden en eens stiet Sanderken eruit:
— Laat mij met vree, astublieft, wat hierbinnen zit, ge krijgt het
er immers toch niet uit?
Doch Pastoor Poncke liet niet van hem af. Het is een onnut herder,
die zijne kudde verwaarloost. Pastoor Poncke was een herder
naar het hart van Ons-Heer. Uren lag hij des nachts slapeloos en
dubde erop, hoe Sanderken morgen aan te pakken. Sanderkens
gemoed was hem een mysterie geworden. Hij poogde het te ontleden;
hij bevond dìt bij Sanderken zóó te wezen en dìt dùsdanig.
Maar de geworven gewisheid bleek altijd weer falikant en onmachtig
een kentering te veroorzaken.
Een dag aan het einde van zomermaand, zag Pastoor Poncke,
Sanderkens huis op een half boogschot afstands genaderd zijnde,