, een boek van Jan H. Eekhout
haren arm de gereinigde soutane
. Hij wilde bereids aanvangen
met Katrijne
mare te bieden van zijn jacht op den dief van dien
nacht, als Katrijne, hem bemerkend, van onder den toog een pijl
haalde en hem deze niet onboosaardig toonde. De jacht verwierd
tot entwat schemerigs en een vermoeden steeg en groeide tot een
onbehaaglijke feitelijkheid. Maar Pastoor Poncke kuchte eens,
kuchte de feitelijkheid in het Nergens en het andere op de tong,
gebaarde fierheid en sprak:
— Ha, Katrijne, ge hebt den pijl gevonden, welken ik deez'
nacht afschoot op een dief! Schóón. Dànke.
— Dief?, smaalde de maarte. — En dàt dan? Hier, het schot is
dwars door uwen toog gegaan. Twee klinken! In de achterste
klink is de pijl blijven haperen. Díef? Zegt gij niet steeds, dat er
binnen Damme
geen dieven zijn? Zonde voor God. Zulke klinken
vallen niet weg te repareeren. Uw toog is bedorven. Gij hebt
op uwen toog geschoten.
— Tja, knikte Pastoor Poncke, ineenen voor de schrelle waarheid
gesteld. — Tja, het heeft er veel van dat gij het bij 't rechte
hebt, Katrijne… Geef mij den schicht eens over, ik bevat niet,
hoe… Ai-mij, ik heb een kapotte pijl opgelegd, eene zonder
knop… het hout is hier puntig, gelijk ge ziet. Lijk een dief in
den nacht komt de dood. Loven wij God, Katrijne-dochter. Zie,
ik zucht van geluk.
— Uw toog verramponeerd, dat noemt gij geluk? Maria-Jozef,
het is om te weenen!
— Bedaar, Katrijne-kind. Acht eens op het koppel klinkscheuren.
Pal door de hartstreek. Hadde ik den toog aan het lijf
gehad, ik ware dóód geweest…
Katrijne heur bolle oogen spiegelden plots ontsteltenis.
— Nietwáár?, vraagde Pastoor Poncke. — En is zulks geen