, een boek van Jan H. Eekhout
vier oogen gezegd en gezwegen, op het halen van den baarlijken
duivel binnen het kerkschip neerkwam…
Aanvankelijk wierd Pastoor Poncke
niemendal van de lispeling
gewaar. Gelijk immer brevierde hij door de stede en groette alle
parochianen minzaam. Een nanoen echter zegde hem Katrijne:
— Eerwaarde, het ligt mij al lang op de lippen, maar ge hebt
scheef gehandeld met een zelfmoorder in de root te begraven!
— Wat verluidt gij mij, Katrijne? Gij zegt zulks?
— Zoo, laat ze betijen. Maar dat gìj, Katrijne… ben ik een
man van devooren of niet? Ja, ik ben het. Zwìjg, Katrijne. Ge
slaat onverantwoordelijke kalpraat… Gansch Damme
…
Ah, maar ik zal ze krijgen! Geen vertrouwen in mij, hun priester,
te stellen, het is een schand… Uit mijne oogen, Katrijne. Ik
ben kwaad, ik ben gerecht kwaad. Zij zullen het ras weten!
Principis est virtus maxima nosse suos.1
Met drift, stampend bijkans, begaf Pastoor Poncke zich naar de
boekerij en aldaar hoorde Katrijne hem nog geruimen tijd overentweer
dreunen.
En den eerstvolgende Zondag beklom Pastoor Poncke na het
Evangelie van de hoogmis den kansel en stak er het sermoen van
zijn leven af:
Beminde Parochianen!
Ik ben maar een simpel priesterken, een armzalige dienstknecht
des Heeren, ijverend voor uwe zielen en uwe zaligheid volgens
het mij door den Heer-God toegemeten vermogen, en ik ben
slechts een triestig zondaar gelijk gij allen. Heb ik het Heelal geschapen,
beveel ìk de vaarten der wolken en den zegen der
malsche regens? 'Laas, neen. Ik ben die ik ben: een stofke in het