, een boek van Jan H. Eekhout
vijfhonderd man te spijzigen
… Waarom lacht ge, doorluchtige
kapitein?
— Het waren er vijf duizend!, grinnikte de een-oogige lijze.
— Sst!, beaamde Pastoor Poncke
haastig, en zich naar hem toebuigend:
— Niet zoo luid, uwe onderdanen, aan hunne tronies
te bespeuren, gelooven mij amper de vijfhonderd… (en hij vervolgde
onverstoorbaar:) — …omtrent vijfhonderd man spijzigde.
Goed, ik gìng — evenmin lijk gij uit overmaat van
weelde door kaapzucht bevangen. En mijne mandekes vulden
zich gildig. Ziet, ge moet het alzoo opvatten: gìj vormt een
bende en ìk vorm een bende. Het is zede, mijns erachtens, dat de
eene dief nimmer den anderen dief besteelt. Kwestie van eer. Eer
moet geëerd worden. Bijaldien, vrienden, verafscheid ik mij van
u. Allee, Socrates!…
— Ho, Paap, ge komt niet zoo vlot van ons af!
— Héé, waarom niet? Ik heb u toch alles uiteengedaan? En gìj,
naar ik gewaarwierd, als kerstenroover…
De één-oogige loech luidkeels.
— Broers, welk een kluchtige paap. Waarachtig ik ben bijkans
bekwaam hem te laten loopen!
— Zulk malsch spek, ge zoudt wel zot zijn!, watertandde een
schelm.
— Ik proef den smaak van de hesp in den mond, uitte hoopvol
een ander.
— Mijn vriend, kaatste Pastoor Poncke, — dan hebt ge geen
hesp meer noodig.
De één-oogige hield zich de zijden:
— Hàhaha! Hàhahaa!…
— Lach, vriend —, lach!, beleerde Pastoor Poncke. — De lach
is een onschatbaar medicijn. Geheug u Erasmus
van Rotterdam,