, een boek van Jan H. Eekhout
En Socrates
kwam naarstig in beweging als mistrouwde hij de
affaire een beetje. En Pastoor Poncke, in den geest alsaan
de verbijsterde
tronies der boeven schouwend, monkelde zelfgenoegzaam.
Geen moment rees er de vrees, dat de venten, zich bezinnend,
rijzen en hem alsnog berooven zouden. : — Socrates-vriend,
wij zijn gered. Zie, dit was nu wat men benamen mag
„heìlige ketterije”! Korte sermoenen zijn altijd het hevigst. Wij
tijgen in God Damme
waarts. Dum spiro, spero.1
Vooral wanneer
de hoop in Ons-Heer ankert.
En onverlet aan lijf en have bereikte Pastoor Poncke Damme en
ontlaadde Socrates op den binnenhof van het Sint-Jan
sgasthuis.
En de nonnekes kirrelden, gelijk hij het voorzegde. En daarna
trok hij ter pastorij, voederde Socrates, ditmaal in het ongemeene,
en betrad Katrijne heur domein.
— Katrijne, nu ben ik toch warelijk moew, en mij hongert, mijn
dochter. Wat schaft er de pot?
— Wat kan men maken tegenwoordig?, bejegende Katrijne
haren meester bits, — er is niets in huis, 't is àl bij vreemden gegaan…
— Katrijne, Katrijne!, misprees Pastoor Poncke. — een
kerstinne taalt niet in dezer voege. Wat schort er u toch. Ik kom
bìnnen. Gij groèt mij niet. Gij mòrt alleen. Gij moest mij eerder
proficiat wenschen! Manden vol vleesch bezorgde ik bij de
nonnekes. Héé, gij zijt toch niet dul, omdat ik niemendal voor de
pastorij behield, Katrijne? Gij weet toch, mijn dochter, dat wij
geestelijken zijn! Geestelijke devooren wegen zwaarder dan wereldsche…
Ge dunkt mij een luttel zenuwachtig…
— Wie zou niet uit zijn lood raken als men u vertelt, dat in 't korte de wereld vergaat!
— Wat verluidt ge me daar?