, een boek van Jan H. Eekhout
— Als het dat maar is, Mijn-Heer Pastoor, het is in een amerij
voorbij.
Corneel Caboor
stelde zich achter Socrates in postuur en poogde,
zijn alm dwars aan Socrates' achterdeel, het dier in gang te nopen.
Alle moeite was tevergeefs.
— Ge kunt gauwer, hijgde de grafmaker, — een heel huis verschuiven dan uwen ezel, Mijn-Heer Pastoor.
En gaf het op.
Pastoor Poncke schudde het hoofd:
— Corneel, ik versta mij niet aan Socrates. Bedenk, jaren en
jaren Vrienden, één van geest en één van wil — en nu dìt…
— Mijn-Heer pastoor, sprak de grafmaker wijs, — het is de
ouderdom. De ouderdom heeft streken en mijn vader handelde
al precies eender lijk uwen Socrates: hij stak zich entwat in den
kop tegen alle draad in en kreeg het er maar eens uit… Ik schat
Socrates omtrent zijn levens-ende, omtrent de vijftig… Ezels
worden ouder dan paarden.
— Tja, zegde Pastoor Poncke peinzend, — ze worden oud, en
zulks komt doordien zij al grauw zijn bij de geboorte…
— Wil ik u een raad geven, Mijn-Heer Pastoor?
— Ik bidde u erom, Corneel.
— Verkóóp hem, verkóóp hem, Mijn-Heer pastoor. Ge gaat
naar Brugge
en in een amerij…
— Eh?, blies Pastoor Poncke. — Dat noemt gij een raad?
Socrates verkóópen? Uw beste Vriend ter wereld versjacheren?
Peinst ge, dat ik van het slag van Jozefs broêrs ben
? Schaam u,
Corneel!
— Gelijk gij wilt, Mijn-Heer Pastoor —, gelijk gij wilt, verzachtte
de grafmaker, — mijn raad was er eene van een eerlijk
slag… Welhéére!, verbaasde hij zich.
Hij had recht zich te verbazen, want Socrates stapte almeteens