, een boek van Jan H. Eekhout
gemoedereerd voorwaarts als had hij geen tel aan zijne plichten
verzaakt. En Pastoor Poncke
aanvaardde dien innerlijken ommekeer
gelijk
iets zeer natuurlijks en váág slechts speelde het door
hem heen, hoe Socrates voorzeker verschoten was van 's grafdelvers
woorden en… Het brak hier àl af. Socrates en hij
brevierden, brevierden gelijk jaar-in, jaar-uit. De zwaluwen
bouwden in de Onze-Lieve-Vrouwe. De zon bakerde mild. De
geringe wind zoelde. God was uiterst nabij.
Pastoor Poncke ademde diep en blijde, groette parochianen,
monkelde, genaakte de huizing der gezusters Ruttaert, wìschte
den heimelijken wrok jegens alle gekwezel, lichtte de hand naar
den tik teneinde de gezusters Ruttaert niet on-zwierig te be
groeten en…
De geheven hand daalde. Pastoor Poncke's langwerpig aangezicht
wierd langer en zijn mond drukte groote misnoegdheid uit.
Er waren hem geen gezusters Ruttaert meer, daar vóór het
venster, hem ter rechter: er bestond puur het òngeloofelijke. Een
wijle sipte Pastoor Poncke omneer tusschen Socrates zijne gemelijk-slakhangende
ooren. Dan opende hij den mond:
— Socrates, Socrates, nu stroomt de kelk toch over! Hier staan
wij wéder — lijk tot aan den Dag des Oordeels. Gij werpt mij in
wanhoop. Weet ge niet meer, wat brevieren is? Verslijmden u de
hersenen? Ik vorder naakt bescheid van u af. Verkeert g' in malcontentement?
Misdreef ik u iet? Voedde ik u deez' uchtend te
vrekkig? Néén. Integendeel. Hebt ge klacht in te brengen over
Katrijne? Néén. Katrijne zoude geen vlieg bezeeren. Zijt ge wellicht
krank? Néén — vermits krankten aan den appetijt knagen,
en ùwe goesting laat niets te wenschen over. Waartoe dan dit
getrunt en den schijn op u geladen, onze beklonken vriendschap
te verwaarloozen? Ge kìkt niet. Ge stáát maar, één stuk nukkigheid.
Warempel schóón van u, mijn Vriend! Vertelt het kruis op