, een boek van Jan H. Eekhout
— Redelijk, nogal redelijk mag ik zeggen, Mijn-Heer Pastoor. In mijn jonkheid…
— Help mij, bid ik u, efkes op Socrates
, alzoo heet mijn ezel. Ik
moet voort.
Met stut van het peeke
rocht Pastoor Poncke veilig in het zadel.
— Danke, mijn vriend. De Heer-God krone u met honderd
jaren — en, héé, met een blanken florijn, welken hij u bereids op
voorhand jont.
En Pastoor Poncke plantte het peeke het gevonden muntstuk in
den palm, en Socrates tord verder.
Na de straat een endeke te hebben door gereden, mende Pastoor Poncke
Socrates een zijstraatje in, uit oorzaak van den geestelijken
straatnaam: Jerusalemgang.
— Mediteer op Ons-Heeren incomste binnen de heilige stede
,
Socrates-vriend — de straten zijn er, naar ik las, niet minder
smal en eender vol kronkels, alzoo vervaardigd teneinde de oostersche
zon te weren — de koelte stort er u aangenaam over het
hoofd… Héé!!
Pastoor Poncke verschoot scherp en Socrates bleef staan van den
weêromstuit. Onverhoeds brak de Jerusalemgang af en voor hun
oogen krioelde en tumulteerde het wit van de reis van Damme
naar Brugge: de paardenmarkt.
— Heere! De Vinger Gods, Socrates! Beticht niet mìj u te hebben
verschalkt, ik wist niet, dat het gangske ter markt leidde,
ter stee alwaar uw vonnis voltrokken wordt. Ik ben diep
treurig. God-zelve echter bestierde uwe hoeven. God ontkomt
geen schepsel. 'Laas, mijn Vriend —, 'laas… De ure van het
eeuwig vaarwel luidt. Hoe kortstondig blijken onze vele jaren
van tegaar-zijn. Hier verlaat ik uw lichaam.
Pastoor Poncke steeg af.
— Kom. Toonen wij ons monter spijts alle bitternis.