, een boek van Jan H. Eekhout
roemde, wederom nabijer en heller
op. Pastoor Poncke's
puntige
ellebogen porden in ribben en lenden en er wierd gevloekt. Het
raakte hem niet. Een groot geluk golfde hem door de ziel. En
dan stond hij eensklaps voor den roeper en den ezel van dien
roep, stond zoo star gelijk Socrates te staan placht… vóór
Sòcrates!
— Héé!, slaakte hij een zweem onthutst.
En toen trok over zijn gelaat een lange monkeling en het geluk
golfde grooter en onstuimiger door hem heen.
De roeper riep hartstochtelijk door, zong Socrates' lof in alle
toonaarden, zag Pastoor Poncke, klapte den muil toe, wilde alsdan
uitleg bieden omtrent het feit, dat Socrates nog niet verkocht
was…
Doch Pastoor Poncke liet hem er geen tijd toe, vatte Socrates bij
den teugel:
— Héé, de verkooping wordt geschorst, mijn vriend. Het zoude
waarlijk een schande zijn, van een Socrates met zulke puike
kwaliteiten afstand te doen. God zegene u. Danke. Kom,
Socrates-vriend!
En Pastoor Poncke voerde Socrates uit het gedrang en besteeg
hem kort naderhand vanop een hoogen stoepsteen. En sukkelde
Brugge
uit en bevond zich op de baan Dammewaarts. Hij had de
gewaarwording van iemand, wiens vlucht uit het gevang rijkelijk
slaagde. De monkeling week niet van zijn gezicht.
— Socrates-vriend, wat God vereenigd heeft zal de kleine
mensch niet scheiden
. Ons-Heer heeft u mij slechts dierbaarder
willen maken. Vergeef mij mijne menschelijke zwakheid, bidde
ik u, mijn Vriend! Nu kan alleen ùw of mìjn dood ons scheiden.
Vereeuwig ons zooveel het u lust, Socrates, wij hebben den tijd.
En wij zullen altoos den tijd hebben, alhoewel wij gezamen in het
toekomende minder dikwijls zullen brevieren. Gìj bekomt alzoo