, een boek van Jan H. Eekhout
zou ik het een kwalijk
teeken vermeenen, proefde mij de wijn
minder aangenaam: het begin van het einde, mijn Vriend —, het
begin van het einde… Wij zijn er.
Hij stalde Socrates
, en keek daarna toe op Katrijne heur doening
aan den steenput. Toen Katrijne haaren emmer gevuld op
den putboord had, vertelde hij haar:
— Niemand, Katrijne-kind, weet wat hem het volgend moment
kan geschieden. Het eene oogenblik verkeert men in zoete mijmering,
het andere zijt ge bijkans rats verdwenen. Zulks gebeurde
mij deez' uchtend. Ik blik òp uit mijn gemijmer en zie Socrates
niet meer. Ik spied her en der. Geen Socrates. Alsof de aarde
hem verslonden had, Katrijne. Héé, hadde ik mij op zijnen rug
bevonden, ik ware eveneens verdwenen geweest. En vermits men
niet uittijgen kan zichzelve te zoeken en te vinden, had ik met
Socrates voorgoed weg kunnen zijn. Mijn engelbewaarder echter
verhoedde zulks. Ik was bekwaam te zoeken en ik vond. Katrijne,
ik mag er niet aan denken!…
Eenigszins verwilderd schouwde Katrijne naar hem op en haar
mond gaapte half open.
— …niet aan denken, voer Pastoor Poncke voort. — Entwat
bizonders tijdens mijne afwezigheid, Katrijne?
Katrijne antwoordde niet dadelijk. Te zeer was haar geest verstrikt
in Pastoor Poncke's gedachtenweefsel. Pastoor Poncke zag
haar vechten om eruit verlost te raken: haar voorhoofd rimpelde
en ontrimpelde zich bij beurte. Ràmp tastte zij en òn-rede en
wierd er niet uit wijs. Eerwaarde was diep geletterd. Zij, Katrijne,
vermocht nauwelijks te lezen en te schrijven. Wanneer Eerwaarde
zegde, bijkans verzwonden te zijn geweest, moest dit op werkelijkheid
berusten, al vermocht zij het niet den draad te volgen.
De worsteling was tenden.
Haar voorhoofd effende zich geheel.