, een boek van Jan H. Eekhout
— Jáák, bescheidde
zij op Pastoor Poncke's
vraag.
— Waarvòòr?
— Jaak zegde: 't Is zonde, zegde Jaak, nevens uwen ezel te terten
instee van erop te rijden. Ik kan het niet langer áánzien, zegde
Jaak en hij zegde, dat hij van her komen ging zoorap Mijn-Heer
Pastoor terugkwam van de breviering. Jaak zegde: Ik zal dien
ezel eens tusschen de tramen zetten en alzoo temmen, zegde hij,
het is een middel, dat voorzeker baat brengt, ik heb er lang op
zitten zinnen, zegde hij.
Pastoor Poncke schraapte de keel:
— Katrijne-dochter, ik heb met Jaak den groenselier niemendal
vandoen. Ik schik de zaken mijns levens naar mijne inzichten en
niet naar Jaaks advijzen. Wat weet hij af van Socrates zijne ziel?
Socrates tusschen de tramen! Socrates als slaaf! Hij bezit geen
slaafsche ziel, mijn Socrates —, heden nog ervoer ik het, gelijk
ik u verhaalde. Hebt ge dien bottel bourgogne uit den kelder gehaald
en op de boekerij besteld gelijk ik het u vanmorgen vraagde?
Ja? Danke, Katrijne. En wanneer Jaak zoo vermetel is zich
ongewenscht ten onzent te melden, zeg hem, dat ik niet thuis
ben.
En Pastoor Poncke trok naar de boekerij en teugde er geneuchtelijk
van den wijn. Hij had zich een tweeden kelk ingeschonken
als de klopper rammelde en hij Katrijne uit de keuken naar de
voordeur hoorde slefferen. …Een negotie-vent, bevroedde hij.
…Katrijne zou weer knoopkes koopen voor een stuiver. Zij
kocht altijd knoopkes, Katrijne. Het leek lijk een krankte van
haar, dat knoopkes koopen. Och, eenelk zijne liefhebberijen…
Ha, neen: het was geen negotie-vent! Het was warempel Jaak de
groenselier. Efkes luisteren, hoe djent Katrijne hem de pastorij
uitloodst!
Er rees plotseling erge wrevel in Pastoor Poncke. Jaak liet zich