, een boek van Jan H. Eekhout
— Er is geen kaas in huis, zegde Katrijne
met een allerlaatste
veeg over hare oogen. — Ik wilde vlieskens
broodspek bakken…
— Ook wèl, Katrijne. Want kaas verzwakt de maag en beneemt
u uw appetijt.
— Eh?, vraagde Katrijne.
— Wat meent ge, mijn dochter?
— Eerst zegdet gij, dat kaas…
— Katrijne, onderbrak Pastoor Poncke de maarte beleerend, —
het eerste geldt voor het geval, dat er wezenlijk kaas aanwezig
is, het tweede voor het andersomme.
Omtrent een week lang gelukte het Pastoor Poncke met de
leugen aan Katrijne betreffende zijn lichamelijke gesteltenis mede
zichzelve te beliegen, klampte hij zich fel eraan beet. Ei-lieve, er
mangelde hem niets! Lustig brevierde hij de uitgestippelde rond.
warelijk monotoon was hem het landschap geworden. En dachten
zijne duivelkens, dat zij kleineerende macht over hem bezaten?
Contrarie, hij, Benedict Poncke was de machtige èn zijn
engelbewaarder. En de maag? Heere, de fantazij van een mensch
is bekwaam tot allerhand uitzinnigheden. Lig, per exempel, eens
in uw polk en peins ik wil krieweling voelen aan mijn linkerkuit,
pront in 't midden: de krieweling dient zich onmiddellijk aan en
naar willekeur vermoogt gij het haar te verplaatsen naar uw
rechterkuit, uw bil, uw zijde… Nietwaar? Dit heet men in
deftige, schimzuchtige Walloonsche kringen: suggestie. Dat met
de maag stond gelijk aan de krieweling. In waarheid waart ge
zoo gaaf lijk een lavoor.
Alzoo betoogde Pastoor Poncke, tot hij, aan het einde der gezegde
week, genoopt wierd zijn inzicht te wijzigen en hij Socrates,
op wiens zwijgzaamheid te betrouwen viel, filosofisch veropenlijkte,
hoe hij zich 'laas, een suggestie gesuggereerd had, want dat