, een boek van Jan H. Eekhout
Den avond van dienzelfden dag verdiepte zich Pastoor Poncke
tot omtrent middernacht in de boeken. Toen hij zich naarboven
begeven had hield hij op den overloop naar zijn slaapkamer plots
den schred in. Uit de richting van Katrijne heur
slaapvertrek bereikte
hem een gesmoord gejammer. Behoedzaam tord hij tot aan
Katrijne heur deur en luisterde fel. Katrijne litaneerde warelijk
nog immer heure „achs” en heure „ochs”…
— Katrijne, zijt gìj dat?, riep Pastoor Poncke gedempt.
— Och-arme, mijn dochter, ge hebt zonder twijfel te karig gebeden.
Gij badt toch, Katrijne?
Katrijne kloeg en heur sponde kraakte.
— Katrijne, hoe lijdt ge! Overmachtig op u is de duivel. Bid,
roep Ons-heer aan en de Moeder-Gods, en de Kwade zal u verlaten.
Bid, ik gebied het u om uwe zielswille. Ik hoor op u toe,
mijn kind.
Katrijne scheen aan het bidden te slaan temidden der tormenten.
— Braaf, Katrijne. Bid voort, rusteloos voort!
Katrijne bad, klagelijk.
Pastoor Poncke wachtte een geruime pooze, riep dan:
— Helpt het al, Katrijne?
Entwat als een ontkenning volgde.
— Tja, mompelde Pastoor Poncke. — Hm… Katrìjn!, verhief
zich zijn stem, — Katrìjne! Bid voort, alstublieft. Gebed
alleen echter is in dit geval niet voldoende. Terwijl gij bidt, ga
ik ijlings naar Mijn-Heer Spiessens en vraag hem een amfioenbolleke.
Amfioen komt uit het land van China, alwaar, bevroed
ik, schrikbarend geleden wordt aan de tanden. Hoe zouden de
chineeskens anders deze medicijn ontdekt hebben? Ik ga. Tot
seffens, mijn kind.
Pastoor Poncke daalde met de kaars de trap omneêr, zette in de