, een boek van Jan H. Eekhout
— Pàp?, schrok de maarte
.
— Pap, Katrijne
en niemendal anders dan pap. Pap uit puur
geestelijke schikking. Sedert lang voel ik talent, aanleg voor pap.
— En de lever, de coteletten, al mijne braadsels en baksels? Dus
ik ben bij u maarte om pàp te bereiden!
— Uitsluitend, Katrijne.
— Ha-maar! Katrijne sloeg de handen tegaar en merkte niet, dat
Moorke van haar schoot rolde.
— Van u af aan ziet ge in mij een asceet, Katrijne.
— Ja, ge zegde zulks reeds, maar was is dat voor een ding…?
— Alle heiligen waren asceten, Katrijne. Uit boetedoening,
Katrijne. Boetedoening voor u, voor mij, voor een ander, voor
zichzelf. Zij verachtten wereldsche pleizieren en lekkernijen. Sint Franciscus
at droog brood met assche bestrooid. : — Dat geeft
klaarte in de ziel, zegde hij. Ik wil gestrengelijk leven, Katrijne.
Enkellijk vermits ik jaren-aaneen te danig van uw keuken, en
dies wérelds, genoten heb. Ik wil in den hemel komen, weet ge.
Katrijne verschoof overentweer op haar zate.
— Bedaard, Katrijne. Ik beticht u niet, gij zijn geen verleidster.
Héé, hoe zoude ik asceet kunnen worden zonder vooraf de genietingen
uwer weergalooze kunst te hebben gesmaakt. Hoe kan
men licht zijn zonder het bestaan der duisternis. Uw kunst was
mij de nacht, Katrijne. Eilieve, de nacht is schoon. Hoog ruischt
de wind door de stilte onder de sterren, Katrijne —, de stèrren…
Nu echter is de periode aangevangen van den dag. Gij verrichttet
het uwe tot mijn heil, thans moet ik het mijne verrichten.
Dat is helder lijk dauw. Niet dat ik van zin ben mij heiligheid te
verwerven. „De Heilige Poncke” — welk een mallepraat. Een
doodsimpel Pastoorke van Damme
, acht ik mij. Het lust zijn eike
nog des uchtends…
— Eike?