, een boek van Jan H. Eekhout
— Ja, Katrijne
. De keizer wil immers het zijne?
— Een vischke 's Vrijdaags…
— Vischke?
— Ja, Katrijne. Ook het vischke blijft. En mijn wijnken…
Heere, men kan niet alles klakkeloos over boord smijten. Maar
van zoogenaamde zware spijs, vleezen en diergelijke
, wil ik
niemendal weten. Niet dat ik ook u mijne onthouding opleg.
Verre van daar. Gij smult gelijk voorheen. Gij zijt Poncke niet.
Elkendeen heeft nu eenmaal zijne bizondere devooren. Moorke
dreelt u rond den rok, Katrijne!
— Och-arme!
Katrijne bukte heur en greep het katerke en vertroetelde het:
— Mijn tjoefelke, zijt ge van mijnen schoot gestuikt en hebt g' u
wee gedaan? Kom maar bij 't vrouwke, mijn weezeke! Een
pluimke gewicht zijt gij, niemendal meerder. Maar 't zal gebeteren,
poezeke!
— Gij kent nu mijn spijskaart, Katrijne?
— Ja't. …Och-arme, zoo verschopt te zijn, mijn dierke. Kende ik den wreedaard, ik zou hem krijgen!
— Danke, Katrijne.
— Ja't, zegde Katrijne, recht-rijzend. — Ik heb nog melkske
voor u, mijn lieveke…
En met Moorke weder hecht aan heur hart verliet zij de boekerij.
Pastoor Poncke wreef zich in de handen. Behendig had hij met
het woord gelaveerd en Katrijne in argeloosheid gelaten. Moorke
zou nog maanden haar aandacht op-vergen en ondertusschen
zou hij… Neen, hierover gezwegen. De geest is heerscher. De
geest — begoochelde hij Katrijne wezenlijk? — is meester over
alle lichamelijkheid. Waarom zou hij, Poncke, géén ascese betrachten?
Ik ben asceet, besloot hij.
En hierop nam hij bedachtzaam een snuifke.