, een boek van Jan H. Eekhout
met de palmen — in het kwansuis
te donderen gelijk in een waarachtig
sermoen. Het was altijd een gekend feit geweest, dat zijn
stem dezen toets glorieus verduurde. Hij had zich danig ingespannen.
Doch Pruyck
verklaarde hem nadien, geen woord te
hebben opgevangen, louter een dof lawijt. Het verdroot hem en
van de de Onze-Lieve-Vrouwe begaf hij zich naar Socrates en kloeg
Socrates zijn leed: — Het is gedaan met mij, Socrates-vriend.
Poncke is Poncke niet meer. Mijn priesterschap loopt tenden.
Tja, wat zal men er aan veranderen, Socrates? Niets. Niemendal.
Sindsdien ontweek Pastoor Poncke het samenzijn met Katrijne
zooveel mogelijk. Wanneer het niet te verhoeden bleek, gelijk
tijdens de morgen-ate, babbelde hij voortdurend over Moorke,
die snel groeide aan gewicht en grootte. Zoo hield hij Katrijne
argeloos — tot hij haar, een wintervoornoen, voor het aanrecht
stillekens aan het schreemen aantrof.
Hij trad op haar toe.
— Katrijne, wat is dat nu met u. Ge schreemt?
Katrijne snikte.
— Waarom schreemt ge, Katrijne? Boos bericht bekomen van
één uwer verwanten? Of entwat met Moorke? Of van her die
kies?
Katrijne hoofdschudde.
— Tja, ik heb nu alles opgesomd, hetgeen als aanleiding betracht
zoude kunnen worden. Men schreemt toch niet zoomaar,
Katrijne? Spreek toch. Is 't — hm — om mij? Ja? Wat heb ik
dan misdreven? Niets? Spréék toch, Katrijne.
De maarte verzichtbaarde hem een weinig het wezen en zegde
gesmoord:
— Ik ben slècht…
— Slecht? Gìj, Katrijne? Ik wilde dat ik zoo slecht was gelijk
gij, de hemel zoude mij gewis zijn.