, een boek van Jan H. Eekhout
, een boek van Jan H. Eekhout
— Katrijne-dochter
, ik heb met Jaak den groenselier
niemendal
vandoen. Ik schik de zaken mijns levens naar mijne inzichten en
niet naar Jaaks advijzen. (…)
En wanneer Jaak zoo vermetel is zich
ongewenscht ten onzent te melden, zeg hem, dat ik niet thuis
ben.
En Pastoor Poncke trok naar de boekerij en teugde er geneuchtelijk
van den wijn. Hij had zich een tweeden kelk ingeschonken
als de klopper rammelde en hij Katrijne uit de keuken naar de
voordeur hoorde slefferen. …Een negotie-vent, bevroedde hij.
…Katrijne zou weer knoopkes koopen voor een stuiver. Zij
kocht altijd knoopkes, Katrijne. Het leek lijk een krankte van
haar, dat knoopkes koopen. Och, eenelk zijne liefhebberijen…
Ha, neen: het was geen negotie-vent! Het was warempel Jaak de
groenselier. Efkes luisteren, hoe djent Katrijne hem de pastorij
uitloodst!
Er rees plotseling erge wrevel in Pastoor Poncke. Jaak liet zich
niet afschepen. Zijn stem wierd al luider en elk woord helder
verstaanbaar.
— Katrijne, Mijn-Heer Pastoor is wèl thuis. Tist de smid zag
hem een kwart uurke verleên de smisse voorbijgaan met zijnen
ezel. Hoe durft gij het zoo leelijk volhouden, Katrijne. Mijn-Heer
Pastoor is thuis en ik verg hem op slag te spreken. Het betreft
een zaak van gewicht.
— Eerwaarde is niet hier!, verweerde Katrijne heur schel.
— Katrijne, geen larie-kal. Hola, daar heb ik u! De ezel balkt!
Geen beter bewijs!
Inderdaad, Pastoor Poncke vernam het eveneens: Socrates
balkte uitbundig…
Er viel een stilte in den gang.
Pastoor Poncke duwde zich kregel uit den zetel omhoog, stapte
naar de boekerijdeur, rukte deze op een breede kier open en
stak zijn hoofd in de gang.
— Zoo, snauwde hij den verbijsterden Jaak in 't gemoed, —
wanneer ik niet thuis ben, bèn ik niet thuis. En schaam u, een
ezel te gelooven en niet mij, ouden, bezadigden paap!
-verhalen: