, een boek van Jan H. Eekhout
, een boek van Jan H. Eekhout
— (…) Ik noodig u uit in naam mijner
Baljuwin
op komende week te Maandagavond. Zij viert haar
naamdag
.
— Gaarne, gaarne, mijn Vriend. (…)
— (…) De Baljuwin…
— Ha-ja, groet de Baljuwin van mij, mijn Vriend.
— …zij hindert heur aan een stofke, zij stroomt over van
properiteit. Zij gaf mij de boodschap voor u mede…
De Baljuw aarzelde. Zijn zwarte blik smeulde.
— Danke, danke, sprak Pastoor Poncke.
— …de boodschap, hernam de Baljuw, inzake uw soutane…
— Een eere-dracht, Vriend, zegde Pastoor Poncke niet zonder
argwaan.
— …met vlekskes, vulde de Baljuw aan. — Duidt het der
Baljuwin niet in het booze en verschijn aan haren disch in een
andere soutane, smeekt zij u als vrouw en vriendinne.
— Danke, mijn Vriend. De Baljuwin moge gerust zijn, murmelde
Pastoor Poncke zich verafscheidend. — Allo Socrates.
(…)
Dochter-Katrijne, zegde Pastoor Poncke den avond van
het naamdagfestijn ten huize van den Baljuw —, lang
mij mijn tweede toog uit de spinde.
En als zij het verzoek bewilligde en hem de soutane
wilde overhandigen, sprak hij werend:
— Neen, Katrijne-dochter, het is niet voor het wit door u vermeend.
De toog, welke ik draag, tooit nog weken zonder kuisch.
't Geen ge te verrichten hebt is dit: ge gaat naar de Baljuw-huizing
en reikt er het kleed over. Héé, wat bevreemdt u daaraan,
Katrijne? De toog is simpellijk door Baljuw en Baljuwin op
het banket genood, teneinde den naamdag te vieren der Baljuwin.
Buiten twijfel zal zij heur er bij uitstek vermaken — uit ervaring
weet ik, dat een banket in de Reigerstraat eene flonkerende festiviteit
beduidt. Gij weifelt, Katrijne? Ik ben anderszinds geene
weifelingen van u gewoon. De toog ìs ten disch gevraagd, geloof
mij. Het zou on-schoon zijn een personaliteit gelijk Mijn-Heere
de Baljuw schennis te berokkenen inzake nobele zede. Fluks,
Katrijne, het is nijpend tijd, dunkt me.
Pastoor Poncke's ernst verwon de maarte.
Zij ging.
En keerde — mèt toog en een epistelke.
— Héé, Katrijne, wat is dat nu? De Baljuw verweigert mijne
toog den toegang? Onmanierlijk, acht ik zulks. Danke, Katrijne,
ge hoeft op niets te wachten. Het briefke zal ik seffens lezen.
Danke, Katrijne.
Katrijne verwijderde heur. Pastoor Poncke ripte het epistel open.
Het bleek hem door een vrouwehand geschreven. Hij las:
Eerwaardige Heer en Vriend,
Ach, er woekert een misbegrip tusschen u en mij. Ik sta eraan
schuldig. Pardonneer mij, bidde ik U. Niet Uwe soutane wenschte
ik ten onzent, doch U, Uw persoon, want meer dan Uwe soutane
vereeren wij Pastoor Poncke-zelve. Kom gelijk gij wilt, hoedanig
ook uitgedost. En kom dadelijk. Gij gaaft mij eene fijne lesse.
Vergeef mij mijne vrouwelijke hoovaardije. Ik heb begrepen. Wij
en de disch beiden U met ongeduld.
Pastoor Poncke stapte naar de keuken.
— Katrijne, dat briefke was van de Baljuwin. Ik moet naar het
banket. Dat met de toog berust op een misbegrip. Gij hebt
hem terug in de spinde opgeborgen? Danke. Het spijt mij voor hem,
want de Baljuw weet het woord festijn in daad om te zetten.
-verhalen: