, een boek van Jan H. Eekhout
Na een korten, milden herfst sloeg hard en onverhoeds de
winter over het land. Twee weken aaneen leed de
vriezing en bevloerde tot drie mansvuisten dik
wateringen
en kreken. Het Damsche
volk schaverdijnde;
zelfs de zeer bedaagden snoerden de ijzers onder en streken
gildig over de banen, want die van Damme zijn van ouds befaamde
rijders geweest.
Ter kreken vierde men lijk foor. Alom waren er kraamkes verrezen,
alwaar men warme dranken sleet en reepkoek en moppen.
Bruggelingen kwamen de vaart langs geschoten, mengden zich
onder Pastoor Poncke's
parochianen, joelden en joolden, zochten
de minne der meidekens, hetwelk somtijds bloed deed vloeien,
daar de Dammenaren de waanwijze Bruggelingen geen goed hart
toedroegen. Deze haat stamt van eeuwen her, toen Damme de
Brugsche stede ver naar de kroon stak — en zij zal blijven
muikeren tot het einde der tijden.
Hel blauwden de dagen. De zon poogde geniepig te priemen met
haar leste kracht. De nachten fonkelden. En dag en nacht trokken,
ijl krijschend, wiggen en noordganzen over en der oudste
boeren profecije behelsde vele onheilen. Maar wier hoorde ernaar?
Er viel geneucht te oogsten bij schepels, de ijzers zongen