, een boek van Jan H. Eekhout
De reis naar Brugge
had in Pastoor Poncke's dagelijksche
doening
een aanmerkelijke kentering teweeggebracht.
De breviering, voetelings thans, beperkte zich tot een
endeke buiten Damme. En zulks veroorzaakte hem al
martelisatiën zat, vermeende hij, om in het Hiernamaals door
Ons-Heer van het Vagevier te worden vrijgepleit. Bijwijlen deed
hij zich door den ongezadelden Socrates vergezellen en Socrates
drevelde nevens hem gelijk een getrouwe hond en had geen neiging
tot „vereeuwigingen”. Diergelijke „vereeuwigingen”
rekende Pastoor Poncke, bondig, tot de kwalen des ouderdoms
te behooren — en grijslingen noopt men niet tot arbeid — bijaldien
had Corneel Caboor het bij het rechte. En wanneer de likdorens
Pastoor Poncke eens heel verwoed plaagden, verzuchtte
hij grif:
— We worden oud, we worden beiden oud, Socrates-vriend!
Het gebeurde wel, dat, als Pastoor Poncke binnen Damme weerkeerde
van de breviering, hij het aangezicht pijnlijk vertrok en
de voeten vreemdig hoog van de bolle kasseiden oplichtte. Alsdan
kwamen zijn parochianen compassieus met raad en remedie.
Doch hiervan wilde hij niemendal hooren en zelfs kon hij bijkans
uitvaren:
— Vriend, gij zijt met de priesterlijke ziel kwalijk op de hoogte.
Moet ìk u niet een exempel zijn van kruisdraging? Zwijg mij over