, een boek van Jan H. Eekhout
ruischt, sterren blinken, het is nacht. Gezegend zij uw sponde
. Ei,
hoe raakt gij opeenen in ongemak?! Gij ziet mìj in uwen droom.
Ben ik niet schóón? Ik zal enger bij u komen. Uwe oogen spalken
open, schrillen in de mijne. Ja, ik lig òp u. Ha, gij zijt star van
angst! Ik pres mij op uw maagstreek, uw borst. Ik verstik u! Gij
wilt schreeuwen slaken en kunt niet. Mijn duim drukt op uwen
strot. Na zoet het zuur. Ik ben de Nachtmare!…
Beminde Parochianen…
Pastoor Poncke
rechtte den romp op het kloppen en binnenkomen
van Katrijne.
— Jà, Katrijne. Braaf van u de avond-ate hier te bezorgen.
— Ik peinsde, Eerwaarde slaaft aan zijn sermoen…
— Pront geraden, Katrijne-dochter! Elk sermoen van mij is een
pijler, waarop Damme
al hechter gegrond staat… Brood, kaas,
melk… Danke, Katrijne. En in het vooruit, goèdennacht.
— Van 'tzelfde, Eerwaarde.
Pastoor Poncke at, dubde, al kauwend, op de voortzetting van
het sermoen, zètte het, verslonden, voort na de ate, bedekkend
blad na blad met zijn fijn schrift. Soms knetterden de kaarsen en
snoot hij de pitten. de veder schaverdijnde door de uren. Buiten
entwaar, als de raadhuisbeiaard zweeg, draaide de ratelwacht
den klepper en zong zijn oude stem schor de laat-avondstonde:
Mannen, vrouwen, kinders, maà-àgen, El-le-ve heeft de klok geslà-àgen…
Pastoor Poncke beëindigde het sermoen, schreef er weids zijne
naamteekening onder: Benedictus Poncke, Pastoor van Damme,
Anno Domini(1)
1784.
De nachtwacht genaakte rellend de pastorij, herhaalde zijn
konde, verwijderde zich… Pastoor Poncke blies een kaars uit,
ging met de andere naar boven, bad een pooze onder den kruis-