, een boek van Jan H. Eekhout
Dochter-Katrijne
, zegde Pastoor Poncke den avond van
het naamdagfestijn
ten huize van den Baljuw —, lang
mij mijn tweede toog uit de spinde.
En als zij het verzoek bewilligde en hem de soutane
wilde overhandigen, sprak hij werend:
— Neen, Katrijne-dochter, het is niet voor het wit door u vermeend.
De toog, welke ik draag, tooit nog weken zonder kuisch.
't Geen ge te verrichten hebt is dit: ge gaat naar de Baljuw-huizing
en reikt er het kleed over. Héé, wat bevreemdt u daaraan,
Katrijne? De toog is simpellijk door Baljuw en Baljuwin op
het banket genood, teneinde den naamdag te vieren der Baljuwin.
Buiten twijfel zal zij heur er bij uitstek vermaken — uit ervaring
weet ik, dat een banket in de Reigerstraat eene flonkerende festiviteit
beduidt. Gij weifelt, Katrijne? Ik ben anderszinds geene
weifelingen van u gewoon. De toog ìs ten disch gevraagd, geloof
mij. Het zou on-schoon zijn een personaliteit gelijk Mijn-Heere
de Baljuw schennis te berokkenen inzake nobele zede. Fluks,
Katrijne, het is nijpend tijd, dunkt me.
Pastoor Poncke's ernst verwon de maarte.
Zij ging.
En keerde — mèt toog en een epistelke.
— Héé, Katrijne, wat is dat nu? De Baljuw verweigert mijne