, een boek van Jan H. Eekhout
voor onderweg, terwijl gij toch snijdt. Beleg het met een schelleken
kaas. Maak nadien Socrates
gereed. Dat is al. Danke.
Pastoor Poncke begaf zich ter Onze-Lieve-Vrouwe en misseerde
zonderling secuur, welhaast kantig, gelijk beginnelingen hun mis
verrichten onder het oog van een vlijm keurend clergie-overste.
Hij kwam thuis en at al even kantig.
Hij rees, zegde Katrijne „goêndag” en liep met wijde schreden
naar Socrates. Zwijgend leidde hij Socrates buiten de moeshofpoort,
zwijgend zette hij den voet op den meteoriet, zwijgend
kwam hij in het zadel en zwijgend vertrok hij. Vier werven
halteerde Socrates alvorens zij de groote baan naar Brugge
bereikten.
Pastoor Poncke loste geen woord, liet Socrates betijen,
bepeinzend, hoe diens gestok nu pas werkelijk zin behelsde. Zéér
recht-op was hij gezeten en staarde over de baan vóór hem. De
morgen blauwde. Tierend vlaagde zot een troep grauwaards laag
over den weg. Het ontging Pastoor Poncke's aandacht. Allengs
pijnde hem zijn stakig zitten en hij versoepelde zijne houding
ietwat.
— Socrates-Vriend, zuchtte hij, — Socrates-Vriend…
En een pooze naderhand:
— Het is de zwaarste gang van mijn leven…
De Halle van Brugge, in de verte, groeide.
— Mijn Vriend, ginder wacht ons de verafscheiding. Het is
wreed, heel wreed. Ik ben vol weemoed. Mocht het wezen, dat
ik ginds niet iemand vind, die mij eenigermate past — ik zou
uwen remplacant nooit Socrates benamen, geloof mij, mijn
Vriend! — alsdan benut ik niet de diligence van Brugge op
Damme, doch voeteer het pad weêrom van ends-on-tends, spijts
de martelie aan mijne teenen — uit rouw en, laat ik zeggen, uit
boete, Socrates-vriend. Dit is mijne solemnele belofte en tevens