, een boek van Jan H. Eekhout
te weten, gelijk
de Jesuïeten, is bekennen ganschelijk onwetend te
zijn. Derhalve zijn zij blinkende geloovers en blinkende weters
en is er op hen geen aanmerking te maken. Men is nooit te geletterd
en nooit te geloovig, Mijn-Heer…
— Ik versta u kwalijk…
— Ik mìj eveneens, Mijn-Heer Spiessens
. Toch sprak ik waarheid.
De waarheid staat immers omneveld.
— Gij hebt, lijk de Jesuïeten, acht ik, alle boeken in het brein,
hekelde de Apotheker. — Boeken verwarren het. De waarheid
is hel lijk dauw. Ik lees alleen Voltaire
en diens discipelen.
— Tja, waarom zoudt gij Voltaire niet lezen, edoch… Neen,
ik heb niet alle boeken in het brein. Waar' zulks het geval, gij
zoudt op deze zate Poncke niet schouwen, maar een foliant.
Overigens: Nullus amicus magis liberat, quam liber.1
Ei, welk
een schoone taart!
Een roomtaart gelijk een toren wierd op tafel geplaatst en aangesneden.
— Ha, mijn vriend!, wendde Pastoor Poncke zich tot den dienaar,
die hem op een wenk van den Baljuw den voorrank schonk
der afname, — ha, ik prefereer dìt stuk en ik ben u erkentelijk.
Pastoor Poncke had het grootste stuk uitverkoren en dreelde het
met de oogen en teugde een slokske fellen Rijnschen.
Mijn-Heer Spiessens, wraakzuchtig, fluisterde vinnig:
— Maar Eerwaarde, gij bezoedelt de gunst van den voorrang
door u het machtigst part toe te eigenen!
— Gij zegt? O!… Hoè had ik ànders moeten handelen, MijnHeer Spiessens?
— Het kleinste part prefereeren, zegt mij mijn geweten… Lucullus stierf aan gulzigheid…
— Mocht mijn lot dit van uw Lucullus worden, och ja, zorg gij